---

یادم می اید ان روزها دم غروب که می شد دسته جمعی می رفتیم کوه. تقریبا ۱۰ دقیقه ای با خانه ما فاصله داشت. حال و هوایش را نمی توانم وصف کنم. فقط شیرین بود... خیلی شیرین!
حالا که یاد ان روزها می افتم دلم می گیرد و افسوس می خورم. می دانم دیگر هیچ وقت بر نمی گردند. نه دیگر ما آن ادمهای قدیمیم نه ان کوه همان قرارگاه قدیمی و دنج.
هر چه بیشتر زمان می گذرد بیشتر فاصله می گیرم از ان سادگی ها و زیبایی ها! این بیگانگی ها را اصلا دوست ندارم! این تغییرات... آدم! شدن ها... سنگدل شدن ها!
اما من هم تسلیمم... مثل همه! این قانون طبیعت است و کاری به دل ما بیچاره ها ندارد :|