سلام!
آمدم که برگردم بی هیچ قول و قراری!
وقتی بودم هستم و وقتی نیستم دنبالم نباشید.
گاهی لازم است آدم در خود گم شود تا آرامش بیابد،
این بار از لابلای اشعار یک دوست بر می گردم!
دوستی که "غریبه آشنا" شاید برازنده ترین لقبش باشد!
این روزها آرامشی عجیب وجودم را در بر گرفته!
آرامشی که ته دلم را سخت می لرزاند..
مثل آرامشی قبل از طوفان!
دعا کنید...
آرام آرام قطعات گم شده ی زندگیم پیدا می شوند...
و به زودی زود می شوم همان آبی!
با همان آرامش،
و با همان لبخند :)

                                                                          دوستتون دارم.