از فردا تعطیلات دو هفته ای میان ترم ما شروع میشه... خدا رو شکر!
امروز تو آشپزخونه ظرف می شستم و آهنگ " چشمای ناز " اندی رو هم گذاشته بودم تا اول صبحی خوابم بپره، زد بدتر داغونم کرد و گریم انداخت... چرا اینجوری شدم...!

پ.ن. قراره دوشنبه یا سه شنبه همین هفته بریم سیدنی، حوصله هیچ کدومشون و ندارم.

 

دیروز تو اتوبوس، صندلی آخر،
داشتم به این آهنگ گوش می دادم:
من و تو گم شدیم انگار تو این دنیای وارونه....
هوا یه کم ابری بود، دل من هم تنگ،
یهو هوس بارون کردم
گفتم خدا جون یه بارون کوچولو بفرست
همینطور نشسته بودم که چشمم افتاد به شیشه جلوی اتوبوس
خیس بود!
چنان ذوقی کردم که چشمام پر اشک شد و گفتم خدایا شکرت.
نمی دونم، حس عجیبی بود،
حس کردم خدا می خواد بهم بفهمونه که حواسش هست!
این اتفاق کوچیک خیلی روحیه ام و عوض کرد
من به نشانه ها اعتقاد دارم، خیلی.
همه چیز و سپردم دست مهربون خودش...

 

--- كاش دوباره بودن من رنگ بودن تو باشه
--- كه در بسته ي قلبم باز با دستاي تو واشه

تو مثه شباي مهتابي و باروني
وقتي كه نباشي دلگيرم و ميدوني
حرفاي دلم رو با اشك تو ميگفتم
بارون كه مي باره باز ياد تو مي افتم...

*از غم منو غم تو، تب منو تب تو همه بي خبرن
از دل منو دل تو، شب منو شب تو همه بي خبرن... همه بی خبرن...!

 

+ این بارون بیشتر از ۲ دقیقه طول نکشید! اما انگار دونه دونه اش به جای زمین خشک رو دل من بارید!

امروز صبح تو ماشین این آهنگ اندی رو گوش می دادم و غم صداش عجیب برام تازگی داشت!

عشق اولم، عشق آخرم، با تو زندگی شده باورم
چه شکسته ام، بی تو خسته ام، دل پر امید به تو بسته ام
کوه نور من، همه شور من، ای ستاره ی پر غرور من
ای پناه من، تکیه گاه من، دل شکسته ی بی گناه من
من که زندگیم و باختم واسه یه لحظه دیدنت
نزار باز دلم بسوزه دوباره وقت رفتنت
بی تو دلم خون می شه اگه نیایی
تو سینه داغون می شه، بگو کجایی... داد از جدایی!

 

پ.ن. دلم بد جور گرفته از کار این دنیا!

+ دو هفته مونده تا تعطیلات، خدا کنه این چند وقته تندتر بگذره

+ چند روزه به این فکر می کنم که اگه یه خواهر بزرگتر داشتم می تونست خیلی تو این اوضاع کمکم کنه یا یکی مثل یه خواهر که می تونست راهنماییم کنه و راه درست و نشونم بده. من شاید تو این راه خیلی اشتباه کردم، تنها دلیلش هم بی تجربگیم بوده، همین!

+ خیلی آشفته ام این روزها و هم خیلی تنبل شدم، دست و دلم به هیچ کاری نمیره. هر چقدر خودم و سرزنش می کنم و می خوام به درسام برسم نمیشه!

+ می ترسم!

+ تازگی ها خیلی احساساتی شدم، تا یه آهنگ غمگین می شنوم یا مثلا یه صحنه غمگین از یه فیلمی رو می بینم سریع اشکام آماده ی ریختنن! اون هم منی که از گریه کردن متنفر بودم و گریه ی آدما برام نشونه ی ضعفشون بود! شاید هم ضعیف شدم و خودم نمی دونم!

+ چشم درد و بازو درد گرفتم، نمیدونم چرا!

+ صدای خواجه امیری بد جور آرومم می کنه این روزها!

+ خدایا تو تنهام نزار!

با خیال تو بسر بردن اگر هست گناه،
با خبر باش که من غرق گناهم هر شب...

 

به قول خواجه امیری:

اگه دستم به جدایی برسه اون و از خاطره ها خط می زنم
از دل تنگ تموم آدما، از شب و روز خدا خط می زنم
اگه دستم برسه به آسمون با ستاره ها قیامت می کنم
نمی زارم کسی عاشق نباشه، ماه و بین همه قسمت می کنم

میگم من خیلی دانش آموز خوبیم ااا... از صبح ساعت ۹ که رسیدم یه راس اومدم کتابخونه نشستم جلو این کامپولوتره به وبلاگ گردی... همچین ییهووو حس نوشتنم گل کرد دیگه بی خیال درس و مخش تلپ شدیم اینجا تا حالا ببینیم کی این حس بی خیالی دست از سر کچلمان بر میداره تا بریم یه نموره به درس و زندگیمون برسیم!

کلی درس دارم ولی نه حوصله دارم و نه ... فهمیدی چی شد که! نه حوصله نه...! آفرین همون :| 

بلاخره من یه روز یا از دست این باباهه سکته می کنم یا دیونه میشم خونم می افته گردن شما ها با این گیر دادناش... از ما گفتن! مثلا همین دیشبی که کلی گفت و گفت و گفت و منم هی نشنیدم و نشنیدم و نشنیدم (نگوشیدم یعنی) تا ببینم کی خسته میشه! البته این نگوشیدن ها هم با این صدای بلندی که آقا دَدیه ما داره کار هر کسی نیست... منتها من بــــــد تخصص دارم تو این زمینه (نشنیده گرفتن داد و بیدادهای الکی)... اصن کلهم ما پدر و دختر هیچ وجه مشترکی نمیداریم!  کمی تا قسمتی هم خوچحالم از این قضیه... نه این که آقا دَدی آدم خوبی نباشه ها نــــــــــــه... ولی زیادی همه چیز و سخت می گیره و من هم که تنبـــــــــــــل دوس دارم همینطور تو عالم بی خیالیم سِیر کنم... خلاصه که نه من به حرفای اوشون می گوشم و نه اوشون به حرفای من... اُکی افتاد الان؟  

پ.ن.۱ حوصله میدونی چیه؟آره همون... یه چند کیلویی لازم دارم لفطن
پ.ن.۲ انگده بدم میاد از آدمایی که نفرین می کنن... خودم نفرین خیلی خیلی بدم "خاک تو سرته" است... خوب نکنین این کارو... یه هو دیدین گرفت ... دهه!

اینجا ساعت ۴.۲۸ بعد از ظهر سال تحویل شد، 
اینبار عیدم پر بود از خنده های الکی!

 
پ.ن.۱ امسال که عید ما با تعطیلات ایستر اینها همزمان اومده و ما ۴ روز تعطیلیم ۳ روزش و باید برم سر کار و از استراحت خبری نیست... چیزی که این روزها بدجور بهش نیاز دارم
پ.ن.۲ خلق را با تو از آن بدخو کند ...  تا تو را ناچار رو آن سو کند
پ.ن.۳ خدا جون موقع سال تحویل هر سال کلی دعا می کردم برا خودم برا همه برا خیلی چیزا... اما امسال فقط یه دعا دارم،... یه حاجت... اون هم... خودت میدونی... کمکم کن!

۲ ساعت مونده تا سال تحویل !!!

هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم... اِااام.... هــــــــوم!
دارم دنبال حرف می گردم... دوست دارم تو همچین موقع هایی مثل آخرین روز سال و عید و اینها حس خاصی داشته باشم اما امروز بی اندازه معمولی و نرمال داره پیش میره ( برا من که اینطوره  ) ، هر چی خواستم امروز و بمونم خونه یه کم استراحت کنم نزاشتن که! این آخر سالی هم ولمون نمی کنن. الان هم کلاسم زود تموم شد گفتم بیام اینجا و آخرین پست سال ۸۶ رو بنویسم.

سال ۸۶ هم با همه خوبی ها و بدیهاش گذشت... نمی تونم بگم سال خوبی نبود چون امسال یه هدیه ی ویژه گرفتم از خدا ... یه تجربه تازه، امسال حس می کنم یه کم ها فقط یه کم آدم تر! شدم ، قدر خیلی چیزها رو خیلی بیشتر از قبل میدونم و خیلی ها رو خیلی خوبتر شناختم و خیلی چیزای تازه تجربه کردم...  امسال یاد گرفتم چطور بدیهای بعضی ها رو نادیده بگیرم و سعی کنم مثل اون ها نباشم، همین طور هم کوچکترین خوبی ها رو پر رنگ تو خاطرم حفظ کنم تا یه روزی بتونم جبرانشون کنم، یاد گرفتم برا عقاید و احساسات اطرافیانم ارزش قائل بشم و به همه هر کسی که هست چه خوب چه بد نه به خاطر خودشون بلکه به خاطر خودم احترام بزارم حتی خانوم پیازی! و خیلی چیزای دیگه...

درس دیگه ای که گرفتم اینه که اگر تو زندگی یه چیزی رو خیلی و از ته دل می خوای باید براش سخت بجنگی و با تمام قدرت پیش بری، نباید بزاری دیر بشه و سر موقع افسار زندگیت و بگیری دست خودت... همیشه خودت تصمیم بگیر... حتی اگر اشتباهه... اینطوری هر اتفاقی بی افته بازم میدونی تصمیم خودت بوده و کنار اومدن باهاش آسونتره... 

پ.ن. دیشب خوابهای صوتی می دیدم... بدون تصویر و فقط صدا!!!