ما چون زدری پای کشیدیم کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخواست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم پریدیم

---

شروع نکرده حرفام ته می کشن! نوشتن یادم رفته انگار...
و این اصلا نشانه ء خوبی نیست :|

۱۱.۳۰ شبه... هوا به شدت گرم! پنجره اتاقم و باز کردم تا کمی هوای تازه و خنک بیاد تو!
این باد خنک و آسمون شب من و بر میگردونه به ۸ سال پیش...
دلم می خواد شب باشه و بشینم رو همون طاب قدیمی پارک بنفشه و زل بزنم به چراغهایی که روی کوه روبرویی روشن بودن... هوای خنک دست بکشه رو پوست صورت و دستام و من غرق بشم تو همون رویاهای بچه گانه م!
نمی دونم چرا اما اون پارک یه عطر و بوی خاصی داشت... یه حس آشنا که هنوز وقتی بهش فکر می کنم دلم پرواز می کنه... بعدش می گیره که چرا این همه ازش دورم و نمی تونم برگردم!
نمی دونم هنوزم دم غروب که میشه مریم میاد سراغ میز تنیسی که گوشه خلوت ما بود! یا اون باغبان بد اخلاق که به هیچ کس اجازه دست زدن به گلا رو نمی داد! نمی دونم هنوز ظهراش همونطور آروم و بی سر و صداست! آدمهاش همون آدمهای قدیمین یا فرق کردن!
ولی می دونم دلم خیلی تنگه براش... خیلــــی :(

 

پ.ن. دلم نیومد ازش ننویسم!
پ.ن.ب. من خوبم و همچنان در حال جنگ و دعوا با رفیق!
پ.ن.ب.ب. می دونم کم کم فراموشم کردین اما من همه تون و دوست دارم و همیشه به یادتون هستم :)

نوشته شده در چهارشنبه 7 بهمن1388ساعت 23:59 توسط آبی| |